I ślubuje Ci...

Życie po przeprowadzce powoli zaczęło wracać do normy.
Misiek poszedł do żłobka i choć nie obyło się bez przygód, to napisze o tym innym razem.
Ja wróciłam do pracy, dzięki czemu mogłam zrezygnować z kawy, gdyż ‘Pan wiecznie szczęśliwy’ skutecznie podnosi mi ciśnienie.
Wydarzenia miały jednak już niebawem przybrać na sile…

Pewnego mroźnego listopadowego dnia, zadzwonił do mnie Roman.

-          Zadzior w sobotę bierzemy ślub z Ruska.

-          …

-          Nie będzie żadnego wesela, ani nic bo kasy nie mamy, ale przejdziemy się do baru na drinka.

-          …ok…

-          Ślub będzie o 12:00 w tym samym urzędzie, w którym składaliśmy papiery. Przyjdziesz?

-          Szczerze? To nie wiem. Musze napisać pracę i w sobotę mam spotkanie z moim promotorem.

-          O k%$*#, to niedobrze bo wiesz ja będę tłumacza potrzebował.

-          To rzeczywiście masz problem.

Powiedziałam nieco poirytowana.
Ja rozumiem, ze języka nie zna (pomijając fakt, ze mieszka tutaj już ponad 10 lat), ze musi prosić o pomoc, ale gdzie do cholery był jak my potrzebowaliśmy pomocy i grzecznie o taka prosiliśmy. Oczywiście pomagam ludziom nie oczekując nic w zamian, ale nie dam się wykorzystywać!

-          Zadzior jak byś mogła to proszę Cie przyjdź, wiesz, ja coś tam rozumiem ale nie wszystko.

-          Ok pomyślę, ale nie obiecuje.

Grzecznie odpowiedziałam i z inwektywa na ustach skończyłam rozmowę.
Gdyby nie rozmowa z Sylwia, która usilnie mnie przekonywała, nigdzie bym nie poszła. Nie wiem gdzie ta dziewczyna znajduje sile do tego wszystkiego. Wciąż o niego dba, jak nie sama to za pośrednictwem kogoś. Z jednej strony ja podziwiam, bo mnie nie stać na takie miłosierdzie, a na miłosierdzie względem mojego exa to nigdy mnie stać nie będzie, z drugiej jednak ogarnia mnie wściekłość na sama myśl, że ona wciąż mu pomaga. Nie mnie oceniać.

eMek w pracy wiec poszłam tam z Miśkiem. Przyszłam nieco wcześniej, bo trzeba było podpisać papiery – zobowiązanie, że słowo w słowo przetłumaczę, nic nie zmienię i nie zataję… doprawdy ja?
Roman wyglądał jak ruska mafia w swoich wężowych mokasynach i dziwnie połyskującej marynarce. Ruska z kolei miała na sobie iście sylwestrową kieckę. Jej światkiem i tłumaczem był kolega Romana.
Łącznie z Miśkiem było 5 osób w tym para młoda… jak na liczbę gości, do których Roman zadzwonił I zaprosił, był to kiepski wynik, ale powiedzmy ze liczy się jakość, a nie ilość :)
Punkt dwunasta miła pani urzędniczka otworzyła nam drzwi do Sali Ślubów.
Sala Ślubów – szumnie powiedziane, mała klitka z 4 krzesełkami i biurkiem…

Pani urzędniczka trzymając w reku tajemną księgę zaczęła odczytywać słowa przysięgi dla Ruskiej. Kolega Romana bardzo pobieżnie przetłumaczył na łamany rosyjski słowa przysięgi a Roman zamiast obrączki dostał na palec sygnet…
Przyszedł czas na Romana, urzędniczka zapytała czy ma obrączkę, Roman z uśmiechem sięgnął do kieszeni i zamarł. Sięgnął do drugiej i przestał się uśmiechać. Sprawdził spodnie i wewnętrzne kieszenie marynarki, jeszcze raz spodnie i marynarkę.

-          Nie mam!

Panika w oczach Romana sprawiła, że wszyscy, włączając panią urzędniczkę, zaczęli się poklepywać po kieszeniach w poszukiwaniu obrączki.
Ku mojemu i zebranych zdziwieniu wyciągnęłam z kieszeni kurtki srebrne pudełeczko...tak, tak TO przeklęte srebrne pudełeczko!
Podałam je Ruskiej mówiąc

- Sprawdź czy pasuje.

Ruska otworzyła je, wyciągnęła pierścionek i założyła na palec, leżał jak na nią robiony.

- Dziękuję, ale czy ja na pewno mogę?
- Jasne, już mi się nie przyda.

- To może wróćmy do ceremonii.

Niecierpliwie pogoniła nas urzędniczka, podniosła księgę i zawiesiła głos, żeby Ruska miała czas na zdjęcie pierścionka. Niestety Ruska już nie zdążyła.  Do pokoiku wpadło 5 rosłych facetów, ubranych w kamizelki kuloodporne i bojówki. Przy paskach mieli kajdanki, bron i coś jeszcze co wyglądało jak palka. Zaskoczenie było tak duże, ze nikt nawet nie wydusił z siebie słowa, o dziwo Misiek tez milczał z otwarta buzia.
Panowie zgrabnie odgrodzili Ruska od reszty zebranych i w trybie natychmiastowym ją wylegitymowali. Wszystko w języku rosyjskim by uniknąć wszelkich niejasności. Przekazali tez w tzw. ‘miedzyczasie’ jakieś dokumenty urzędniczce.
Roman oprzytomniał i zaczął nerwowo wykrzykiwać słowa, bez żadnego ładu i składu. Chyba tylko ja zachowałam zimną krew na tyle by zadać im konkretne pytania.

- Przepraszam, ale na jakiej podstawie Panowie zakłócają ceremonie ślubu i legitymują tą kobietę?
- Ta Pani jest w kraju nielegalnie, jej wiza wygasła dwa tygodnie temu, nie ma pozwolenia na prace i podejrzewamy próbę zawarcia fikcyjnego ślubu w celu uzyskania obywatelstwa.
- Co on mówi?!
Krzyczał Roman.
 - Proszę przetłumaczyć temu Panu.
Czystą polszczyzna poinstruował mnie jeden z panów.
Przetłumaczyłam, wyjaśniłam i na tym zakończyła się moja rola, gdyż resztę dialogu Roman mógł swobodnie prowadzić sam w ojczystym języku. Zaczął się odgrażać i używać inwektyw co zaowocowało zatrzymaniem również jego do wyjaśnienia.
Zabrali i Ruska i Romana. Tłumacz Ruskiej w niewyjaśnionych okolicznościach rozpłynął się w powietrzu, a w pokoju zostałam tylko ja i urzędniczka.
Spojrzała na mnie i nieoczekiwanie powiedziała
- Ona zabrała Twój pierścionek? To był Twój pierścionek prawda?
- Tak, ale może nawet lepiej, to był pechowy pierścionek. Sama widzisz, założyła go na rękę i już jej się posypały plany.
- Nic nie dzieje się bez przyczyny, może tak miało być.

Odparła urzędniczka i zaczęła porządkować swoje biurko.

- Czasem to co wydaje nam się końcem świata, jest dopiero jego początkiem.
Dodała.
Zabrałam Miśka, grzecznie się z nią pożegnałam i wyszłam. Pogoda jak na jesień była piękna. Słońce, kolory, przyjemny gwar miasta...i nagle mnie olśniło. Urzędniczka miała racje! Ten pierścionek ocalił mnie przed popełnieniem największej bzdury mojego życia, a teraz ocalił Ruska!

Syndrom Sztokholmski

Kiedy ponad 6 lat temu tutaj przyjechałam poznałam pewną parę. Ona dziewczyna 27 lat po finansach z tytułem magistra w kieszeni. On Facet przed 50, alkoholik z bagażem doświadczeń i alimentami. Ona po kolejnej awanturze z szefową postanowiła coś w swoim życiu zmienić i wyjechać, podszlifować język, poznać nowych ludzi, być może znaleźć miłość swojego życia. On od lat żył na walizkach, pojechał tam gdzie kogoś znał i gdzie mógł zarobić.

Poznali się i zakochali podczas jednej z Jego ‘odtrutek’, przez które musiał przejść po tygodniu picia. Dla Niej był to pierwszy poważny związek, dla Niego ostoja i młodość, której potrzebował.

Byli ze sobą 8 lat. Zaliczali wzloty i upadki. On mógł na Nią liczyć, Ona bardzo chciała móc na Niego liczyć. Dzięki Niej odbił się od dna, miał pracę i motywację. Za każdym razem wyciągała go z dołka, pomagała, opiekowała się i dbała o Niego. Ona wycierpiała więcej niż powinna, wybaczała niewybaczalne, była siłą napędową i mózgiem. Kupiła w swojej miejscowości mieszkanie z myślą o ich wspólnej starości. Myślała o stabilizacji, marzyła o dzieciach. On zapoznał się z internetem i jego ogromnymi możliwościami. Logował się na portalach randkowych, tłumacząc że tylko rozmawia i ogląda, a przecież to nie zdrada. Przymykała oczy na te jego ‘potrzeby’.

Ona zaczęła dostrzegać, że to nie jest facet dla Niej, a mimo to nie odeszła od niego, miała nadzieję, że się zmieni. On bardziej wsiąkł w randki i poznał kogoś, oczywiście nie podał swojego prawdziwego wieku, bo 45 lat brzmi lepiej niż 50. Kupił sobie swojego laptopa, by móc rozmawiać i pisać bez Jej wiedzy…zapomniał jedynie, że jego komputerowa wiedza ogranicza się do umiejętności odpalenia przeglądarki…więc Ona i tak wiedziała co i jak robi.

Postanowili się rozstać Ona pozwoliła Jemu zadecydować co chce zrobić, a On się wyprowadził i powiedział, że wszystko się wyjaśni w przeciągu miesiąca. Po co był mu ten miesiąc? Na przemyślenia? Nie. Na wyjazd do Rosji i sprawdzenie czy panna, którą poznał będzie go chciała jak zobaczy go na żywo, no i oczywiście czy On będzie chciał ją. Pojechał, wrócił i definitywnie powiedział, że to koniec.

Ona chciała się zachować dojrzale, nie zrywać z Nim kontaktu, utrzymać przyjaźń, chciała być pewna, że On się nie stoczy. A może nie widziała życia bez Niego i bała się zerwać wszystkie kontakty?

Dwa miesiące po Jego wizycie w Rosji, Ruska przyjechała do Niego. Wiza turystyczna na 6 miesięcy i początek ciąży miał jej zapewnić odmianę życiowego statusu i zachodnią kulturę na zawsze. Oczywiście Ruska zrobiła to tylko z miłości, nie żeby się wyrwać z domu, czy coś, w końcu ona ma lat 28 a On ponad 50! To musi być gorąca i piękna miłość, która rozkwitła podczas miesiąca pogawędek przez internet i Jego tygodniowego pobytu w Rosji.

Mimo Ruskiej pod dachem Ona nie traciła z Nim kontaktu, podświadomie licząc że może dzięki temu łatwiej Jej będzie przejść nad tym rozstaniem do porządku dziennego. On nic Jej nie mówił ze Ruska jest w ciąży, przecież nie był Jej nic winien i ‘nie róbmy scen, bądźmy dorośli, przecież Jej nie będzie przykro jak on Jej to powie jako ostatniej’. Powiedział za to wszystkim, obdzwonił nawet tych, z którymi nie utrzymuje kontaktu. Ona dowiedziała się od ich wspólnego znajomego, ‘wiedziała, że tak będzie’.

On postanowił, razem z Ruska, że wezmą ślub – z miłości oczywiście, a nie dlatego że ona może tu tylko 6 miesięcy być.

W międzyczasie On zaczął pić – jeden z tych korków w które wpada średnio co 6 miesięcy, a może jakaś szokująca wiadomość? Jaka? No może Ruska stwierdziła, że dziecka mieć nie chce i że musi najpierw zarobić pieniądze. Ruska była nieco zaskoczona obrotem sprawy, nagle zrozumiała, że księciem to On nie jest a lodówka będzie pusta za kilka dni, no i kto zapłaci za aborcje? Przecież Ruska tutaj nie zarabia, składek nie płaci wiec i opieka medyczna należy jej się w nieco okrojonym zakresie.

On poprosił Ją, żeby pogadała z Ruską na ten temat, żeby może przekonała do pozostania w ciąży. Ona jak zwykle widząc stan w jakim się znalazł, kolejny raz ulitowała się i mu pomogła. Ruska zdania nie zmieniła, bo przecież ciąża miała być tylko jej ‘paszportem’ i aborcja była wliczona w rachunek zysków i strat.

On jak zwykle wyszedł z ‘korka’ dzięki Niej. Ruska aborcji dokonała i radośnie czeka na ślub. On odetchnął nieco, bo przecież dziecko oznacza odpowiedzialność. Ona wciąż mu pomaga we wszystkim zamykając się na innych, normalnych i noszących ją na rękach facetów.

Z obojgiem utrzymuje kontakt i choć brzydzę się tym jak Roman potraktował Sylwię to nie chcę urywać znajomości skoro sama Sylwia nie chce jej z nim zerwać.

P.s.

Nie jestem przeciwnikiem aborcji, uważam że każda kobieta powinna móc podjąć własną decyzję.

Spotkanie

Od nowa kieracik, tyle tylko, że teraz muszę to wypakować, a zanim wypakuje, muszę pomalować i posprzątać. Nie sama oczywiście, eMek będzie mi pomagał, ale Miśkiem też trzeba się zająć, no i tu już zaczynają się schody. Bo jak jedno zajmuje się Miśkiem to drugie coś robi, a jak Misiek śpi to robimy co się da oboje…wniosek? Jest zrobione niewiele. A ponieważ patrzeć na ten pierdzielnik nie mogę to jadę z Miśkiem odebrać pocztę ze starego adresu. Zrobiliśmy przekierowanie, ale zawsze warto sprawdzić.

Drzwi otworzyła mi mała japońska laleczka. Połowa mnie – a przecież  do największych nie należę. 

- Tak?

Zapytała pokazując małe, białe ząbki.

- Jestem poprzednim lokatorem, przepraszam za najście, chciałam jedynie sprawdzić czy może jest jakaś poczta dla nas?

Japonka zaczęła kłaniać się w pas i radośnie pokrzykiwać w swoim języku, Misiek jej wtórował, a ja stałam jak kołek. Ciekawy naród, ucieszyła się jak dziecko…

- Poczekaj!

Zakrzyknęła laleczka i w podskokach pobiegła do salonu. 

- Zostawiliście to! Dobrze, że przyszłaś, bo chcieliśmy Ci to wysłać pocztą.

Rozemocjonowana wręczyła mi…to cholerne srebrne pudełeczko.

- O jak miło!

Odpowiedziałam, w myślach przeklinając, to mój brak kreatywności w wymyśleniu kryjówki, to los na który się przecież zdałam. Schowałam pudełeczko do kieszeni. Co miałam zrobić? Przecież nie zacznę tłumaczyć obcej osobie ‘co autor miał na myśli’.

Podziękowałam i udałam się w drogę powrotną. Całe 1,5 godziny wracałam do naszego nowego mieszkania. Całe przeklęte 1,5 godziny biłam się z myślami co mam zrobić z tym przeklętym pierścionkiem. Z zamyśleń wyrwał mnie kobiecy głos:

- Przepraszam, ale czy masz na imię Zadziorek?

- Tak…

Odparłam nieco zdziwiona doznając w tej samej sekundzie olśnienia – znam Tą dziewczynę/kobietę. To Jolka! Nie widziałam jej 5 lat! Urwał nam się kontakt, kiedy zmieniłam pracę. Właściwie niewiele się zmieniła, ma dziecko, mieszka prawie obok mnie i właśnie zaczęła pracować po urlopie wychowawczym.

Przegadałyśmy ostatnie minuty mojej podróży i wymieniłyśmy numerami telefonu.

Wracam do mojego bajzlu... 

Pudełeczko

Stałam w pustym pokoju, wszystko wyczyszczone i pozostawione w takim stanie, w jakim to zastaliśmy, albo nawet lepszym. Szacunek do czyichś rzeczy wyniosłam z domu, nie wyobrażam sobie zniszczyć lub zepsuć coś co nie jest moje, a jeśli nawet coś takiego by mi się przytrafiło, to nigdy bym się nie ‘wymigała’ od odpowiedzialności. 

Moje wychowanie dało o sobie znać i teraz. Pomimo wielu bojów jakie stoczyłam z właścicielami i masy problemów jakie wykluczały możliwość normalnego mieszkania w tym miejscu, zostawiłam wszystko wypucowane na błysk. Omiotłam wzrokiem mieszkanie, złapałam za klamkę i już chciałam zamykać drzwi, kiedy przypomniałam sobie, że w reku wciąż trzymam srebrne pudełeczko z pierścionkiem. Nie wiedziałam co z nim zrobić. Wpatrywałam się w wieczko, a w głowie miałam tornado myśli i wspomnień.

Otworzyłam powoli pudełko, na srebrnej satynie spoczywał pierścionek z białego złota z brylantem wielkości…hm może nie pięści ale pokaźnych rozmiarów. Uśmiechnęłam się do siebie, on nawet nie jest w moim guście i absolutnie do mnie nie pasuje. Czym się kierował mój ex? Ceną oczywiście! Musiał  być drogi i nie miało znaczenia jak będzie wyglądał na mojej szczupłej dłoni, ani czy mi się spodoba. 

- Co mam z tobą zrobić? Nie chcę cię. Powinnam cię oddać, ale skoro nie przyniosłeś mi szczęścia to może nikt inny nie powinien cię dostać? Niech zadecyduje los.

Niewiele myśląc wspięłam się na szafki kuchenne i na najwyższej położyłam pudełeczko.

Wyszłam z mieszkania lżejsza o znacznie więcej niż waga pierścionka. Wsiadłam do samochodu Agi i pojechałyśmy do mojego nowego (wynajmowanego)  mieszkania.

- Wszystko ok? 

Zapytała Aga

- Długo Cię nie było, już myślałam, że zmieniłaś zdanie i chcesz tam zostać.

- Musiałam jeszcze coś dokończyć. Nawet nie wiesz jak się cieszę, że już tu nie mieszkam.

- Ja trochę mniej. Gdzie ja teraz będę piła poranną kawę przed pracą?

- Tak czułam, że tylko dla kawy mnie odwiedzasz.

- No wiesz Zadziorku, jeszcze wyjdzie, że interesowna jestem.

Wybuchłam śmiechem. Nigdy nie przypuszczałam, że niedawno poznane osoby pomogą mi bardziej niż ludzie, których znam już parę dobrych lat. Agnieszka i Beti zajmowała się Miśkiem cały dzień, dając nam tym samym czas na dopakowanie i przewiezienie wszystkiego. 

O tak późnej porze dojazd zajął nam niecałe 20 minut. Wyściskałam się z Agą i poczłapałam na górę.

Moi mężczyźni już spali. Misiek wtulony w eMka wyglądał jak jego miniaturowa kopia. Muszę iść spać, ale najpierw umyję butelki, rozpakuję nieco kuchenne pudła – żebyśmy mogli rano coś zjeść, wezmę prysznic i już :).

Stresss

Przez tą całą przeprowadzkę, wszystko stanęło na głowie. Stresogenne sytuacje mnożą się każdej minuty. Chyba najbardziej stresujący jest fakt, że nie mamy nikogo, kto mógłby nam pomóc. Nie chodzi tutaj o pomoc materialną, ale zwykłe wsparcie w postaci odwiedzenia nas i ‘posiedzenia’ z Miśkiem, kiedy my będziemy ładować wszystko do samochodu. Jesteśmy tylko my i Misiek, znajomi (bo przyjaciółmi ich nazwać nie można) albo wyjechali na urlop, albo zapytani o pomoc mówią, że ‘nie mogą i bez przesady, poradzimy sobie sami’.

Ja się denerwuje, że możemy sobie nie dać rady, a eMek się denerwuje, że ‘przecież on sam poradzi sobie ze wszystkim!’. Stresy prowadzą nas zazwyczaj w jedno miejsce: kłótnia! Kłócimy się o śmieszne wręcz pierdoły! Nagle nic nieznaczące rzeczy urastają do rangi nuklearnego problemu. Nie znoszę tych pretensji, które wypływają w najmniej odpowiedniej chwili, tych zarzutów, które stawiamy sobie, w nadziei zepchnięcia odpowiedzialności na ‘to drugie’.

Później oczywiście jest chwila zadumy i czas na przeprosiny. Właściwie to całe zamieszanie odbieram jako stratę czasu – a przecież straciliśmy go już tyle, że każda następna chwila jest na wagę złota, niemalże. 

Z drugiej jednak strony, nie wierze w związki, które się nie kłócą. Nie mówię tutaj o rzucaniu talerzami, a jedynie o kulturalnej wymianie zdań - owszem czasem bardzo niemiłych zdań, ale jednak pozbawionych inwektyw. Uważam, że warto czasem poznać ta ‘zdenerwowaną’ stronę naszego partnera – taki ‘sprawdzian’ jego możliwości zanim postanowicie być już razem na zawsze. I nie chodzi o wyprowadzanie kogoś z równowagi, z premedytacją, po to tylko żeby teścik przeprowadzić. Czasem jednak warto – wiem to z autopsji mojego poprzedniego związku.

Kłótnia może też mieć działanie oczyszczające – napięta atmosfera, którą można kroić nożem, w powietrzu czuć zapach nieporozumień. warto przeprowadzić kontrolowaną ‘eksplozję’, po to tylko, żeby nikt nie ucierpiał.